Hak merhametten büyüktür.

Bazı tarihler vardır; kağıt üzerine atılan basit bir imza olmanın çok ötesine geçer. Onlar, bir binanın kapısına asılan sıradan bir tabelayı değil; bir milletin vicdanına vurulan eşitlik ve özgürlük mührünü simgeler.

Toplumların gerçek gelişmişlik düzeyi yüksek gökdelenleriyle, geniş otoyollarıyla ya da parlak ekonomik istatistikleriyle ölçülmez. Bir medeniyetin niteliği, en kırılgan bireylerine ne kadar özgür, ne kadar bağımsız ve ne kadar onurlu bir yaşam sunabildiğiyle tarif edilir. İşte bu tarihsel eşikte, kuruluşu ilan edilen Anadolu Engelli Hakları Federasyonu, sıradan bir sivil toplum hamlesi değil; toplumsal vicdanın ayağa kalkışı ve tarihi bir dönüm noktasıdır.

Bugüne dek hep aynı sahneyi izledik. Bir çocuğun okul kapısından giremeyişini sadece o ailenin çilesi sandık. Bir gencin yeteneğiyle değil, engelinden ötürü önyargıyla reddedilişini bireysel bir şanssızlık gördük. Çoğumuzun birkaç saniyede umursamadan geçtiği bir kaldırımın, tekerlekli sandalye kullanan bir yurttaş için aşılmaz bir sura dönüştüğüne tanık olduk. Oysa o kapıların önünde sınıfta kalan tek tek bireyler değil, doğrudan doğruya toplumun kendisiydi.

Asıl mesele hiçbir zaman bedenlerdeki engeller olmadı. Asıl engel, görmeyen gözlerde değil; görmek istemeyen bakışlardaydı. Asıl engel, yürüyemeyen bacaklarda değil; kaldırımları ve zihinleri erişilemez kılan anlayıştaydı.

En büyük engel ise insanı "yardım bekleyen bir muhtaç" olarak gören; onu eşit bir yurttaş saymayan zihniyetti.

Artık radikal bir paradigma değişiminin vaktidir. Bizim kavramları doğru oturtmamız gerekiyor. Hak; yardım değildir, lütuf değildir, merhamet........

© Sonsöz