Bir uçak daha düştü gökyüzü değil, yüreklerimiz parçalandı. 11 Kasım 2025’te, görev uçuşundayken Sighnaghi yakınlarında düşen C-130 nakliye uçağında 20 kahramanımızı kaybettik. Yirmi anne-baba, eş, evlat, gelecek… Bu sayı yalnızca bir rakam değil; her biri bir ailenin adı, bir mahallenin sesi, bir ülkenin umutlarıdır.

O an, sen artık şehit babasısın.

Kaza yapılan uçak, Türk Hava Kuvvetleri envanterinde 68-1609 (C-130E/EM) tescilini taşıyordu. Resmi kayıtlara göre bu gövde bir dönem Suudi Arabistan Kraliyet Hava Kuvvetleri envanterindeydi. Bazıları “1957 model” derken, kayıtlar kanadın 1968 dolaylarında üretildiğini işaret ediyor. Yaklaşık 57 yıllık bir gövdeydi; yük taşıyan, asker taşıyan, hava ikmali yapan ordunun bel kemiğiydi.

Modernizasyon programlarına dahil edilmiş, içi yenilenmiş olabilir. Ama içi yenilenebilen bir aletin yaşı değişmez. Metal yorulur, kaynaklar yıpranır, güven aşınır. Her görev kalkışı, yaşlanmış kanatlar ve yıpranmış yapı için bir risk adımıdır.

Türkiye, A400M teslimatlarındaki gecikmeler nedeniyle 2011–2012 yıllarında Suudi Arabistan’dan hizmet dışı bırakılan 6 adet C-130E uçağını tedarik etmişti. Bu, geçici bir kapasite ihtiyacını karşılamak üzere yapılan bir takviyeydi. Fakat bazı geçicilikler, zamanla kalıcı sorumluluklara dönüşür. Bir uçağın içi yenilenebilir; fakat geçmişi silinmez. Ve bazen o geçmiş, bir kentin, bir ailenin, bir ülkenin yüreğine düşer.

Ve şimdi akıllarda bir başka soru:
Uçakta paraşüt sistemi var........

© Sonsöz