Bazı insanlar vardır, can yakar…
Bunu bağırarak, ortalığı yıkarak yapmaz.
Sessizdir.
Soğukkanlıdır.
İmza atar gibi işler kötülüğünü, gözünün içine baka baka.
Sonra da omzunu silkerek yürür gider hayatın içinden…
“Bana bir şey olmaz.”
“Güvendiğim dağlara kar yağmaz.” der.

Olur. Yağar.
Ama hemen olmaz.

Hayat aceleci değildir.
Kimseyle tartışmaz, kimseyi tehdit etmez.
Hesap defterini yavaş tutar ama hiçbir satırı atlamaz.
Bir kalbi kırdığında, bir hakkı bile bile ezdiğinde, verdiğin sözü çiğnediğinde…
Hayat susar.
Sadece notunu alır.

İnsan çoğu zaman yaptığı haksızlığı, unuttuğunu sanır.
Oysa unutmaz.
Sadece erteler.
Vicdanını susturduğunu zanneder.
Ama hayat, ertelemeyi sevmez.

Bugün güçlü hissedersin.
Bugün sözünde durmamayı kurnazlık sanırsın.
Vefasızlığı “hayatta kalma refleksi” diye süslersin.
Haksızlığı akıllıca bir hamle gibi pazarlarsın.
Ama her paket açılır.
Er geç…
En can acıtan yerinden.

İnsanın en büyük yanılgısı…
Başına gelmeyeceğine inanmak.

Can yakanların çoğu bu yüzden acımasızdır.
Bu yüzden rahat uyurlar.
Bu yüzden geceleri bölünmez.
Bilmezler ki hayat, insanı en rahat uyuduğu gecede........

© Sonsöz