Aradan yıllar geçti, takvimler değişti; ama 17 Aralık 2016’nın Kayseri’de bıraktığı iz silinmedi. O gün Talas Bulvarı’nda yükselen patlama sesi, sadece bir anın değil, bir dönemin hafızamıza kazınan acısı oldu. Hafta sonu iznine çıkan askerleri hedef alan saldırı Kayseri’de yaşandı; ama yankısı Türkiye’nin dört bir yanına yayıldı. Bu ülke, o günden sonra da başka acılar gördü, başka şehirlerde benzer karanlıklarla yüzleşti. Yine de Kayseri’de yaşananlar, terörün adres tanımadığını, acının şehir ayırt etmediğini bir kez daha hatırlattı. Bugün bu satırlar unutmak için değil; hatırlamak, anmak ve unutturmamak için yazılıyor.

Kayseri Hava İndirme Tugayı’nda eğitim gören sivil giyimli askerlerimizi taşıyan otobüse yapılan hain saldırı, yalnızca bir patlama değildi; bir milletin ortak acısı, bir toplumun ortak yarasıydı. O gün 15 kahraman evladımızı kaybettik: Abdülsamet Özen, Ahmet Taş, Fehmi Barçın, Göksel Ağaçyetiştiren, Hasan İlhan, Kamil Tunç, Kenan Döngel, Muhammet Ali Ocak, Mustafa Cihan, Raşit Yücel, Yunus Emre Duran, Uğur Korkmaz, Serdar Amak, Mesut Yaşar ve Arif Tuğ. Bu isimler birer satır değil; fedakarlığın, vatan sevgisinin ve yarım kalan hayatların adıdır. Hafızamızda birer emanet olarak yaşayacaklar.

Biz hala şehidimizin yutkunduğu yerdeyiz; yarım kalan bir nefeste, söylenememiş bir cümlede,........

© Sonsöz