Hayatımızın büyük bir kısmını, hayatımızın başlamasını bekleyerek geçiriyoruz galiba.

Biraz para biriktireyim, sonra rahat ederim. Şu yoğunluk bir geçsin, kendime vakit ayıracağım. İşler düzelsin, tatile giderim. Birkaç kilo vereyim, istediğim kıyafeti alırım. Daha iyi bir eve geçeyim, misafir çağırırım.

Hep bir şartımız var.

Bugün sanki asıl hayat değil de hazırlık aşaması. Yaşadığımız günler birer taslak, temiz kopyası ise ileride bir yerde bizi bekliyor.

Fakat o “ilerisi” bir türlü gelmiyor.

Bir sorun bitiyor, başka bir sorun başlıyor. Bir ödeme kapanıyor, yenisi çıkıyor. Yoğun bir hafta geçiyor, ardından daha yoğun bir hafta geliyor. “Şunu da halledeyim” dediğimiz listenin sonuna hiçbir zaman ulaşamıyoruz.

Belki de yanıldığımız nokta tam olarak burada.........

© Sonsöz