Edebiyat tarihinin büyük yalnızlarından biri olan Anton Pavloviç Çehov, çoğu okurun zihninde incelikli öykülerin ve kırılgan tiyatro metinlerinin ustası olarak yer eder. Onun dünyasında insan ruhu, sürekli çatlayan bir porselen gibi hem ışığı yansıtır hem kırılganlığını saklamaya çalışır. Fakat Çehov’un hayatında öyle bir kitap vardır ki, bu porselen metaforu bile ona dar gelir. “Sahalin Adası”, bir sanatçının elinden çıkmış olmanın ötesinde, bir vicdanın sahile vuran dalga misali uzun, karanlık ve sarsıcı bir çığlığıdır.
Yolculuğun Başındaki SessizliK
1890 yılında, henüz 30’lu yaşlarının başında, şöhret basamaklarını hızlıca tırmanmakta olan bir yazarın neden her şeyi bırakıp Rusya’nın en uzak köşesine doğru yola çıktığını anlamak bugün bile kolay değildir. Çehov o tarihte zaten sevilen bir öykücüdür; Moskova’da rahat bir hayat kurabilir, tiyatro çevrelerinin gözdesi olmaya devam edebilirdi. Ama o, bilinçli bir tercihle, bir yazarı rahatsız eden o derin sorunun peşine düşer:
“Gerçek nerededir?”
Bu sorunun cevabını Moskova salonlarında değil, kıtanın en ucundaki esir kampında aramayı seçer. Yola çıkarken yanında ne bir yayıncının talimatı vardır ne bir gazetenin siparişi. Sadece içindeki yoğun, tuhaf bir sorumluluk—belki bir hekimin alışkanlığı, belki bir insanın merhameti…
Sahalin: Soğuk Bir Coğrafyadan Daha Fazlası
Sahalin Adası, Çarlık Rusyası’nın en çok saklamak........

© Sonsöz