Bazı kitaplar vardır; okunduğu anda bitmez. Kapağı kapandığında da insanın içinde dolaşmayı sürdürür. Hasibe Ayten’in “Hayat Kısa Kuşlar Uçuyor” adlı kitabı, tam olarak bu türden bir metin. Gürültünün, hızın ve sürekli yetişme telaşının egemen olduğu bir çağda, okuru durmaya davet eden; sessiz ama derin bir çağrı gibi.

Kitabın daha adıyla başlayan bu çağrı, hayatın geçiciliğini sıradan bir klişe olarak değil, gündelik hayatın içinden süzülen bir hakikat olarak karşımıza çıkarır. “Hayat kısa” cümlesi, çoğu zaman farkında olmadan tekrar ettiğimiz bir sözken, Hasibe Ayten’in metinlerinde ete kemiğe bürünür. Bu kısalık; yarım kalmış cümlelerde, ertelenmiş yüzleşmelerde, zamanında söylenememiş sözlerde belirginleşir. Okur, anlatılanların başkalarına ait olduğunu düşünürken bir noktada kendi hayatının aynasına bakar.

Başlıktaki “kuşlar” imgesi ise kitabın ruhunu taşıyan temel simgelerden biridir. Kuşlar uçar; durmaz, beklemez, geriye dönmez. Tıpkı zaman gibi. Yazar, bu imgeyi romantik bir süs olarak değil, insanın hayat karşısındaki edilgenliğini hatırlatan bir sembol olarak kullanır. Kuşlar uçarken biz çoğu zaman bakmakla yetiniriz. Hayat akarken, insan çoğu kez kendi hayatının seyircisi hâline gelir. Kitap, tam da bu noktada okuru sarsmadan ama derinden........

© Sonsöz