Sevgili okurlarım, bu haftaki köşe yazımda sizlere son zamanlarda hepimizin hayatına biraz daha fazla giren, soframıza, evimize, bütçemize ve hatta hayallerimize kadar uzanan bir konudan bahsetmek istiyorum.

Eskiden insanlar maaşını aldığı gün evinin eksiklerini tamamlar, çocuklarının ihtiyaçlarını karşılar, biraz da kenara koyabildiği parayla geleceğe dair planlar yapardı. Bugün ise birçok kişi maaşını aldığı gün önce faturalarını, kirasını ve borçlarını hesaplıyor. Geriye ne kalırsa onunla ay sonunu getirmeye çalışıyor.

Çarşıya çıktığımızda, pazara uğradığımızda ya da market raflarının arasında dolaştığımızda bunu açıkça görebiliyoruz. Geçen yıl aldığımız birçok ürünü bugün aynı miktarda almakta zorlanıyoruz. Bir zamanlar alışveriş arabasını dolduran aileler şimdi ihtiyaç listesini küçültmeye çalışıyor. Kimisi meyveyi azaltıyor, kimisi eti daha seyrek alıyor, kimisi de çocuklarının canı çekmesin diye bazı ürünlerin olduğu reyonlara bile uğramamaya çalışıyor.

Açıklanan verilere baktığımızda açlık sınırının ve yoksulluk sınırının her geçen gün yükseldiğini görüyoruz. Ancak rakamların anlatamadığı başka gerçekler de var. Çünkü bu mesele sadece sayılarla açıklanabilecek bir konu değil. Bu mesele, torununa harçlık vermek isteyen emeklinin mahcubiyeti, çocuğuna istediği ayakkabıyı........

© Sonsöz