Sevgili okurlarım, bu hafta köşemde sizlere hepimizin her geçen gün daha fazla hissettiği, cebimize baktığımızda rakamlardan çok hayatımızda gördüğümüz bir gerçeği anlatmak istiyorum: Eriyip giden paramızı, giderek düşen alım gücümüzü ve belki de bütün bunlardan çok daha önemli olan, geleceğimizi ilgilendiren genç nüfusumuzdaki azalmayı…

Bazen cebimizdeki paranın miktarı değişmiyor ama değeri sessizce eriyor. Maaş aynı gün hesaba yatıyor, fakat daha ayın ortası gelmeden insan kendi kendine “Bu para nereye gitti?” diye soruyor. Çünkü artık mesele yalnızca pahalılaşan market rafları değil; hayatın kendisi pahalılaştı.

TÜİK’in Ağustos 2026 verilerine göre yıllık enflasyon yüzde 31,51. Gıda ve alkolsüz içeceklerde yıllık artış yüzde 33,79, ulaştırmada yüzde 35,08, konut, su, elektrik, gaz ve diğer yakıtlarda ise yüzde 39,77. Net asgari ücret ise 28 bin 75 lira 50 kuruş.

Rakamları bir kenara bırakalım, sokağa bakalım.

Eskiden markete girerken ne alacağımızı düşünürdük, şimdi neyi almaktan vazgeçeceğimizi düşünüyoruz. Etiketlere bakıp elimizi uzattığımız ürünü tekrar rafa bırakmak, kasaya gitmeden önce sepetten birkaç şeyi çıkarmak hayatımızın sıradan bir parçası oldu.

Bir zamanlar ay sonunu hesaplayan insanlar şimdi haftayı hesaplıyor.

Ama ekonomik sıkıntının bana göre en düşündürücü sonucu yalnızca soframızın küçülmesi değil.

Ailelerimiz de küçülüyor.

TÜİK verilerine göre 2025 yılında Türkiye’de 895 bin 374 bebek dünyaya geldi. Toplam doğurganlık hızı 1,42 çocuğa kadar geriledi. Oysa nüfusun kendisini yenileyebilmesi için kabul edilen seviye 2,10. Türkiye dokuz yıldır bu seviyenin altında.

Bu rakamların arkasında sadece istatistik yok.

Ertelenen hayatlar, ertelenen evlilikler, ertelenen çocuklar ve ertelenen hayaller var.

Genç bir çift düşünün. Evlenmek istiyor ama düğün masrafını düşünüyor. Evlendi, kirayı düşünüyor. Çocuk istiyor; bu kez bezini, mamasını, kreşini, eğitimini, kıyafetini,........

© Sonsöz