Akşam olduğunda televizyon karşısına geçip “Bir bölüm izleyeyim” diye başlayan yolculuk, zamanla davranış biçimlerimizi şekillendiren, doğruyu yanlıştan ayırt ederken referans aldığımız bir yaşam atlasına benzemeye başladı. Ancak ne yazık ki bu atlas, gerçek dünyanın hassas dengeleriyle pek de örtüşmeyen bir dünya çiziyor bize.
Dizilerde sıkça karşımıza çıkan aldatma sahneleri…
Bu sahneler, bir insanın en kırılgan yönlerine dokunan, güvenin temelini sarsan ve toplumun en değerli kurumu olan aileyi zedeleyen olayların dramatik bir sunumu gibi görünse de, sürekli tekrarlandığında seyircinin algısında tehlikeli bir normalleşme yaratıyor. Bir süre sonra ihaneti yapan karakterin karizması, gösterilen lüks hayat, cazibe ve dramatik üslup; adeta izleyiciye “Bu da hayatın bir parçası” mesajını veriyor. Oysa gerçek hayatta bir ihanetin bıraktığı izler kolay silinmez. Eşler arası güven bir kez kırıldığında, ne kadar zaman geçerse geçsin yeniden kurulması güçtür.
Dizilerdeki bu normalleştirme, ilişkilerde tahammülü düşürürken beklentiyi artırıyor. Bir tartışmada hemen terk eden, bir sorunla karşılaşınca ilk fırsatta kapıyı çarpıp çıkan, en ufak anlaşmazlıkta yeni limanlara yelken açan karakterler seyirciye sabrın ve iletişimin önemini unutturuyor. Birçok genç, ilişki yönetimini dizilerdeki gibi düşünmeye başlıyor: ani kararlar, yüksek tansiyonlu tartışmalar, tutku ve kavga arasında gidip gelen sahte bir romantizm… Oysa gerçek hayat, sahnenin arkasında sessizce çalışan bir ekip yokken, her kötü kararı düzeltmiyor.
Bir diğer karanlık alan ise dizilerde sıkça işlenen mafya temaları.
Silahların gölgesinde, raconların arasında sürdürülen bu hikâyeler; kimi zaman adaletin sistemle değil, kişiyle sağlandığı bir yapıyı övüyormuş gibi sunuyor. Zenginlik, güç ve itibar; çoğu zaman “karanlık işlere bulaşmış” karakterlerin üzerinden anlatılıyor. Genç izleyiciler için bu durum büyük bir tehlike oluşturuyor çünkü zenginlik ile suçu yan yana........

© Sonsöz