Eskiden çok az şey yeterdi.

Bir dondurma, bir mesaj, birinin adımızı güzel söylemesi… Günün en iyi anı olabiliyordu. Şimdi daha fazlasına sahibiz belki ama o his yok. O basit mutluluk yok.

Büyüdük diyoruz ama aslında sadece yaş almadık. Yük aldık. Hayatın içine girdikçe omzumuza eklenen şeyler arttı. Geçim derdi, gelecek kaygısı, “ne olacak bu işin sonu” sorusu…

Eskiden bir şey olurdu, sevinirdik. Şimdi bir şey oluyor, hemen arkasından “peki ya sonra” diye düşünüyoruz. Sevinç bile yarım kalıyor.

Çünkü artık sadece kendi hayatımızı yaşamıyoruz. Etrafımızda olan biteni de taşıyoruz. Ekonomi,........

© Sonsöz