Louis’nin evreninde kişisel olanla politik olan çoğu zaman aynı cümlede buluşur. Moda Sahnesi’nin oyunu Bir Kadının Kavgaları ve Dönüşümleri, Édouard Louis’yi daha önce Babamı Kim Öldürdü oyunundan tanıyan seyirci için tanıdık bir hatta ilerliyor. Louis, bu sefer sert sosyal eleştirilerini evin en mahrem köşesi, “görünmez emek” alanına yöneltiyor.

Oyun, Scorpions’ın Wind of Change parçasıyla açılır. Toplumsal dönüşüm rüzgârlarını işaret eden bu şarkı, burada, bir anne karakterinin bedeninde ve bilincinde esmektedir. Kemal Aydoğan’ın yönetiminde ve Onur Ünsal’ın muazzam performansıyla hayat bulan bu metin, yalnızca başarılı bir uyarlama değildir. Ev içi emeği görünür kılmaya, belgeselvari titizlikle odaklanan estetik ve politik bir eylemdir.

Oyun, “Her şey bir fotoğrafla başladı” sözleriyle başlayan anlatısını, bedenle ve teknolojiyle kuran çok katmanlı bir yapı üzerinden sürdürür. Sahne, dekor olarak evin ta kendisidir. Ancak bu ev, sıradan bir yaşam alanı olmanın ötesinde, emeğin sömürüldüğü, hafızanın gizlendiği ve potansiyel direnişin filizlendiği bir mekâna dönüşür. Dekor örtülerinin yavaşça açılması bastırılmış bir geçmişin, saklı bir ihtimalin üzerindeki perdenin kaldırılmasıdır. Bu eşikten sonra, seyirci, öyle ki, artık bir evi değil, bir arşivi seyretmektedir.

“Ev içi emek”........

© sendika.org