Zamanda bir yolculuk hikayesi |
Hayatın olağan akışı içinde on bir yılda, bir insan ömrüne birçok yaşanmışlık sığabilir. Doğumlar, ölümler, aşklar, başarılar, hayal kırıklıkları, yolculuklar, hastalıklar, ekonomik zorluklar, yorgunluklar, eylemler, etkinlikler...
7 Haziran 2015’ten bugüne kadar biz kadınlar, emeğinin hakkını savunanlar için, 10 Ekim Ankara Gar Katliamı, sürgünler, KHK’lerle kamu görevinden çıkarılmalar, göç yolları, ayrılıklar, belirsizlikler, emeğin değersizleştirilmesi, işsizlik, adil koşullarda gerçekleştirilmeyen seçimler, pandemi, deprem, kadın kırımı ve hukuksuzluklarla geçti. Ve elbette bütün bunların yanında mücadele ve dayanışma da vardı. Bütün bu yılları ve yaşananları derin bir yetersizlik hissi ve kederle hatırlamanın yanı sıra, dayanışmayla, yoldaşlıkla ve eylem coşkusuyla da hatırlıyorum. Bu süreci sahiplenen ve büyük bir dayanışma örgütleyen sendikamız Eğitim Sen benim için çok ayrı bir yerde. Bunca yıl boyunca yanımızda duran, emek veren bütün emektarlarına minnettarım.
Yaşadığımız onca olay içinde benim için en ağır ve belirleyici olan, BARIŞ türküleri söylemek için Ankara’ya gelen 104 canımızı alan, Ankara Gar Katliamı’dır. Sonrasında orada katledilen arkadaşlarımızın yasını dahi tutmamıza tahammül edilmediği gibi maruz kaldığımız şiddet başka veçhelerle sürdürüldü. Anmalarımıza defalarca polis saldırdı. Mahkeme salonları adalet duygumuzu güçlendirmek bir yana, acılı aileleri daha da üzdü ve yıprattı. Hepimizi derinden öfkelendirdi. Yas tutma, kaybettiklerimizi anma ve adalet isteme haklarımız için de yıllardır mücadele ediyoruz.
2015 yılında PKK ile barış görüşmelerinin bitirilmesi, 15 Temmuz 2016 darbe girişimi, 20 Temmuz AKP darbesi derken, fırsattan istifade çıkarılan KHK’lerle hayatlarımız değişti. Kişisel olanın politik ve toplumsal olduğundan hareketle kendi hayatıma baktığımda, zamanın ne kadar uzun ve sancılı geçtiğini daha iyi görüyorum. Ailem, diğer köylü, çiftçi, işçi ve emekçi aileleri gibi kendi koşullarını zorlayarak beni okutmayı başardı. Çocukluğumdan itibaren maruz kaldığım sınıfsal, bölgesel eşitsizlikler ve cinsiyet eşitsizliğine rağmen bir meslek sahibi oldum. Ancak 29 Ekim 2016’da, OHAL kapsamında çıkarılan bir KHK ile kamu görevinden çıkarıldım. Benim gibi binbir emekle eğitimine ve mesleğine tutunabilmiş birçok arkadaşım da mesleğini yapamaz hale geldi.
Emek, barış ve demokrasi mücadelesinde ödenen bedelleri düşününce, kendi yaşadıklarımızı nasıl adlandıracağımız konusunda insan tereddüt ediyor. “Biz de bir bedel ödedik/ödüyoruz” demeye utanıyor insan doğal olarak. Ama hiç etkilenmedik, hiçbir şey olmamış gibi hayatlarımıza devam edebildik demek de mümkün değil. Birçok ihraç edilen arkadaşım gibi ben de tek geçim kaynağımı kaybettim. Emeğimizin maddi karşılığını almadan çalışmış emekçiler olarak çoğumuzun bir birikimi olmadığı gibi farklı sorumluluklarımız, bakmakla yükümlü olduklarımız da vardı. Zaman icinde alternatif bir ekonomi yaratabilmenin pek kolay olmadığını da gördük.
Üstelik bizler Olağanüstü Hâl ilanından önce de baskı altındaydık. Sistematik olarak mobbing vardı; soruşturmalar, disiplin cezaları, sürgünler vardı. Emekçileri KHK’lerle damgalayıp işlerinden etmek, AKP iktidarının siyasal baskı mekanizmalarından biri haline geldi. “Sana da olabilir”, “Senin de başına gelebilir” mesajı herkese ulaştı. Öz sansür, korku zinciri bir aktivistten mahkeme heyetine kadar herkese uzandı.
OHAL KHK’leri ile yalnızca ‘Bu suça ortak olmayacağız’ diyen Barış Akademisyenlerinin, sendikacıların, kadın ve çocuk derneklerinin, muhalif basının değil, aynı safta olmadığımız insanların da hakları ihlal edildi. Niceliksel olarak en çok onların. Yine mücadele edenler, masumiyet karinesi ilkesini savunanlar her zaman olduğu gibi, biz sosyalist, yurtsever, devrimci, muhaliflerdik. Tüm eksikliklere ve engellemelere rağmen sayısız eylem ve etkinlik yaptık elbette, bununla gurur duyuyorum.
Hukuk aracılığıyla sürdürülen belirsizlik politikası
KHK’lerle olağan hukuk düzeninde yapılması mümkün olmayan birçok karar alındı, istisna dönemin sunduğu siyasi güçle gayri hukuki işler gerçekleştirildi; kamu görevinden ihraçlar bunların yalnızca bir parçasıydı ki bu Cumhuriyet tarihinin en kitlesel tasfiyesi oldu. Herhangi bir soruşturma, yargılama süreci işletilmeden, ömür boyu kamu görevinden men edildik. Pasaportlarımız iptal edildi, sağlık güvencelerimiz sonlandırıldı. Çalışma, seyahat, sosyal güvenlik haklarımız ihlal edildi. Sosyal ve ekonomik hayata katılımımızı zorlaştıran bu durum hukukçular tarafından sivil ölüm olarak nitelendirildi. Anayasa'nın, uluslararası sözleşmelerin işlevlerini yitirdiği bir süreçteyiz. Türkiye’de artık hukuk var mı, bilemiyorum. Önce bizi bir gecede işimizden atıp, yargıya başvurma hakkımızı engelleyen bir komisyon kuruldu; oyalamalık bir komisyon. KHK’leri tasdik edercesine çalışan........