Hepimiz biliyoruz aslında.

Anne olarak da biliyoruz, öğretmen olarak da. Ne yapılması gerektiğini, nerede durulacağını, nasıl yaklaşılacağını… Kitaplarda yazanları, eğitimlerde anlatılanları, başkasının çocuğuna sakince söylenen doğru cümleleri.

Ama iş kendi çocuğumuza gelince, bildiklerimiz bir anda buharlaşıyor.

Psikoloji bunun nedenini net anlatıyor:

Kendi çocuğumuz söz konusu olduğunda akıl değil, bağ devreye giriyor. Başkasının çocuğunu dışarıdan, daha objektif bir yerden görürüz. Oysa kendi çocuğumuz bizim geçmişimizdir, korkularımızdır, beklentilerimizdir. Onun ağlaması sadece bir davranış değildir; içimizdeki suçluluk duygusunu, “yetersiz........

© Samsun Gazete Arena