Suyun üç hali |
Yıllar öncesinde gittiğim Selimiye tatilinden gözlerim arkada kalarak dönmüştüm. İlkellik diyemeyeceğim, yerli turistin henüz keşfettiği, doğanın doğallığına el sürülmediği bir ortamdı. Konaklama yerleri daha ziyade küçük motellerdi. Park yerinde 34 plakalı çok az araba vardı. Konakladığımız yerden denize gitmek için sokaktan karşıya geçmek yeterliydi. Selimiye henüz plastik iskemlelerle tanışmamıştı. Kıyıdaki sayılı lokantalar kimi masaları deniz seviyesine yerleştirmiş, iskemlelerin ayakları suya değiyordu. Farklı renklerdeki tahta masa ve iskemlelere oturduğumuzda, ‘ay batıyor, ay kokuyor’ gibi şikâyetlerimiz yoktu. Muhtemelen daha genç yaşlarda olduğumuzdan ‘konfor alanı’ henüz önceliğimiz değildi.
Gerek kaldığımız, gerekse yediğimiz, gezdiğimiz yerlerde servis elemanları çevre köylerden gençlerdi. Saygılıydılar, gelenlere müşteriden ziyade misafir gibi davranırlardı.
İleride marina olduğunu hatırlamıyorum. Ancak kaldığımız sahile büyükçe bir tekne yanaştığında, “Ne işi var bunun burada…†diye söylendiğimizi anımsıyorum.
Selimiye’de kaldığımız günlerde bizimle aynı saatlerde çocuklarıyla denize girmeye gelen iki İngiliz aile vardı. Gün boyunca ebeveynler kâh kitap okudu, kâh sohbet etti.........