Okulumuzun İbranice bölümünde Ronit Mizrahi öğretmenimizle birlikte Sukot, sevinç sohbeti yaparken onun aklına bu konuda bir yazı yazmak geldi. Hepimizin keyifle okuyacağı bir yazı elde ettik. Öğretmenime içtenlikle teşekkür ediyorum.

Tişri bayramlarını henüz geride bırakmış bulunuyoruz. Yahudi halkı her yıl, kendini gözlemleme ve durumu değerlendirme sürecinden geçer. Bu zaman zarfında kararlar alma, kefaret sağlama, bir halk olarak paylaşılan geçmişi hatırlama süreci yaşanır. Sürecin sonunda noktayı koyan kelime ‘sevinç’ olarak bilinir.

‘Regalim’ olarak bilinen bayramlardaki neşelenme mitsvası (Devarim 16:14) bizi özellikle Sukot’ta sevinmeye ‘zorlar’ görünümdedir. Mitsva bunun nasıl olması gerektiğini açıklar. Tora, aile fertleriyle birlikte sevinmemizi, aynı zamanda yoksulları, misafir ve öksüzleri sevindirmemizi emreder. Bu emri yerine getiren kişi bir ödül hakeder. (Ödülün dolaylı olarak açıklandığı birkaç emirden biri.) Ayrıca, mitsvayı yerine getirenin de mutlu olması garanti edilir gibidir. Tora’da yazılı olan metne bakarak bu yazdıklarımızı anlamaya çalışalım:

“Bayramında neşelen. Sen oğlun ve kızın kölen ve cariyen şehirdeki Levi, ger, yetim ve dullar. Tanrı’nın seçtiği yerde Aşem adına yedi gün boyunca kutlama yap. Zira Tanrı’n Aşem seni tüm ürününde, tüm işlerinde mübarek kılacak ve sen sadece neşeli olacaksın” (Devarim 16/14 – 15).

Bu sevinç nedir? Onu nasıl içselleştirebilir ve gerçekleştirebiliriz?

Sevinç de aşk gibi bir duygudur. Sevinç hali, sinir sistemindeki iletkenlerin salgılanmasından kaynaklanır ve farklı yoğunluk seviyelerinde ortaya çıkar. Sevinç insanı uyandırır, kişiyi enerji ve canlılıkla doldurur.........

© Şalom