Sizi biraz gülümseteyim… Hikaye gerçek… İki yıl önce bir sabah yaşandı.

Madagaskar Morandava Havalimanı’nda Antananarivo uçağına binmek üzere kapıda bekliyoruz. Havalimanı diyorum ama girişinde x-ray yerine sardalya misali yan yana dizilmiş dört polisin “çantanda para var mı, bilgisayar var mı?” diye sorduğu, yok deyince de “geç” dediği, dilerlerse arada bir - iki kişiye üzerinde çantasını açtırdıkları eski tip tahta bir okul masasının bulunduğu, iki salonlu bir ‘havalimanı’ burası. Buradan haftada bir gün bir uçuş yapılıyor. Limanın bir büfesi var ve burada satılan yemekler lezzetli. Neyse sadede geleyim, asıl hikayeye geçeyim.

Günün kahramanı tam o yukarıda bahsettiğim masada evrakımı kontrol eden polis arkadaş. Bir ilginç gülümsüyor bana merhaba derken. Fark ediyorum ama üstünde durmuyorum.

Geçiyoruz salona. Birer sandviç alıp uçağımızı bekliyoruz. Sabah kahvaltımızı çok erken yemişiz ve bütün gün yolda olacağız. Yemek yemeye pek vaktimiz olmayacak. Uçağımız henüz alana inmemiş ancak bizi ‘kapıya’ alıyorlar. Kapı dedikleri büfenin öbür yanı. L şeklinde bir salon düşünün. L’nin kısa kolu kapı sayılıyor. Uzun koldan büfeye giriyor, sonra geri çıkıp kısa kola geçiyorsunuz ve işte kapıdasınız. Arada iki tarafı birbirinden ayıran bir geçiş yok. Ancak yemeklerimiz henüz bitmemiş. Biz büfenin bir tarafından çıkıp öbür yanına geçerken yemeklerimizi bu tarafa geçiremiyoruz. Yasak. Bu işi bizim için büfe........

© Şalom