Tenk deg at Noreg vart delt opp – og vi samanliknar Oslo og Porsanger.

Då hadde klimarekneskapen slått ned som eit lyn.

Oslo er ein utsleppsmotor. Trafikk, bygg, forbruk – over 1,3 millionar tonn CO₂ i året.

Porsanger er noko heilt anna.

Med rundt 3.900 innbyggjarar og eit areal på over 4.850 kvadratkilometer– og med Porsangerfjorden, Noregs nest største fjord målt i areal – har vi noko Oslo aldri kjem til å få: natur som faktisk jobbar for oss.

Skog, myr, torv, tundra – og eit enormt fjordsystem – bind og lagrar CO₂ i store mengder. Kvart einaste år.

Reknar vi på det, tek naturen i Porsanger opp i storleiksorden 300.000 tonn CO₂ årleg.

Som ein eigen “nasjon” ville Porsanger gått i solid pluss.

Og då kjem det interessante:

Om Oslo måtte gjort opp for sine eigne utslepp – og kjøpt klimakvotar frå Porsanger til ein moderat pris på 15 euro

per tonn – ville rekninga sett slik ut:

👉 rundt 4,5 millionar euro

👉 over 50 millionar kroner – kvart einaste å

Så lat oss vere ærlege:

Porsanger er ikkje fattig.

Porsanger er karbonrik.

Her pustar jorda for resten av landet.

Så neste gong Oslo snakkar om den grøne framtida,

kanskje dei først burde spørje:

Kor kjem eigentleg lufta frå?

Folk i Porsanger betaler truleg mellom 15 og 30 millionar kroner i CO₂-avgifter kvart år –

samstundes som naturen vår bind enorme mengder karbon gratis.

© Ságat