Mellom jamndøger og midnattssol |
No snur det stille, utan støy, utan krav.
Vårjamndøger glir over landet som ein gamal visdom me nesten hadde gløymt.
Ljoset tek attende det som var tapt, time for time, som ein ven som kjem heim att utan å spørje om lov.
Snart er det ingen natt att. Berre eit mjukt slør av skumring som kviler lett over jorda, før sola igjen stig – som om ho aldri gjekk.
Fuglane kjem no. Frå sør, frå aust, frå fjerne himlar ingen av oss eig. Dei ber ikkje med seg bagasje, berre ei vissheit:
Her skal livet byrje.
Dei vel nord. Att og att. Som om jorda sjølv kallar dei heim.
Og i djupet, under kald straum, snur laksen.
Han kjenner ikkje kart,
Mot det som var før alt vart til ord.
er ikkje mennesket størst.
Her står fjellet framleis som far,
Her er me ikkje åleine.
Nord er ikkje ein stad.
Det er eit minne i kroppen.
Ein stillheit du ikkje kan kjøpe,
ein kjærleik som ikkje ropar.
til at tanken får puste.
til at du må møte deg sjølv.
du som har gløymt kvar du høyrer til.
Kom før haustjamndøger vender lyset attende,
før mørkret igjen legg handa si over landet.
mens verda enno er open,
mens løyndomen enno lever
i stein, i vatn, i vind.
Her ventar ikkje svar.
Men du finn deg sjølv.