We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

'Ik wíl niet meer vernederd worden. Door niemand meer'

5 702 281
14.09.2021

Sommige verhalen van mensen kruipen onder je huid en laten je nooit meer los. Ze vreten aan je, woekeren lang onzichtbaar verder. Tot op het punt waarop je ontdekt dat het ongezond is, dat het beter is om afstand te nemen – uit lijfsbehoud. Omdat je anders jezelf verliest. Het overkwam me in het toeslagenschandaal, waarover ik samen met Jan Kleinnijenhuis van dagblad Trouw nu zo'n anderhalf jaar heb gepubliceerd.

Verhalen van gedupeerde ouders grepen me bij de keel en bleven me bij. Maar ook de Haagse reflex van ontkennen en bagatelliseren zat me oneindig dwars. En onopgehelderde losse eindjes. En ook het aanhoudend gemompel in politiek-bestuurlijke kringen (en bij de Belastingdienst): ja, maar eigenlijk lag het aan de Kamer. Gekmakende spin. Beste bestuurders en ambtenaren: lees de snoeiharde en akelig precieze analyse Kafka in de rechtsstaat van advocaat Ellen Pasman, over het bestuurlijk en juridisch systeemfalen, en houd daarna je mond. En los dat ongekend onrecht eindelijk op.

Je voelt al: ik ben nog niet helemaal vrij van het virus. Terwijl het me in de vakantie eindelijk en voor het eerst echt lukte – afstand nemen, loslaten, mezelf er niet in verliezen. Sommige collega’s – onder wie m’n bazen – waarschuwden me: maak je hoofd leeg. Neem vrij. Ga alsjeblieft weg. Ga iets leuks doen met je leven. Andere collega’s maakten grappen, na het zoveelste verhaal over het moeras dat de 'hersteloperatie' is. Voor vele gedupeerden is het nog láng niet voorbij. "Je zult tot aan je pensioen verstrikt blijven in die affaire."

Enfin, ik probeer dus te doseren. Minder verbeten te zijn. Nieuwe wegen in te slaan, nieuwe onderzoeken. Maar op de een of andere manier tikt de nasleep me telkens op de schouders. Omdat het tot op de dag van vandaag doorziekt in........

© RTL Nieuws


Get it on Google Play