Kadınının Tesettürü |
Bediüzzaman’ın telif ettiği eserlerden biri Tesettür Risalesidir. Bu eseri, 1930 lu yılların Türkiye’sinde suç sayılmış, bu sebeple Eskişehir Hapishanesinde iki buçuk yıl kalmıştır. Bu eserinde tesettürün kadınlar için fıtrî, tesettürsüzlüğün ise fıtratlarına aykırı olduğunu anlatır.[1]
Tesettür, erkeğin ve kadının dinin ölçüleri çerçevesinde örtülmesi gereken yerlerini örtmeleridir. Bu, -her ne kadar mezhepler arasında işin ayrıntılarında bazı farklılıklar varsa da- ana hatlarıyla erkeklerde diz ile göbek arası, kadınlarda ise el ve yüz dışında vücudun tamamıdır. Erkeğin tesettürü kadına nisbetle daha kolay olduğundan ve normal şartlarda Müslim, gayr-i Müslim neredeyse bütün erkeklerin günlük hayatta buna riayet etmeleri sebebiyle, tesettür denildiğinde daha çok kadının tesettürü hatıra gelir.
Tesettürsüzlük aslında bir cahiliye kültürüdür. Cenab-ı Hak "ilk cahiliye dönemi gibi açılıp saçılmayın" buyurur.[2]
Cahiliye, genel anlamda İslam öncesine verilen bir isim olmakla beraber yalnızca belli bir dönemi belirten bir kavram olarak değerlendirilmemelidir. Çünkü o, her çağda yaşanabilme imkânında olan bir zihniyeti sembolize eden bir kavramdır.[3]
Öyle anlaşılıyor ki açılıp saçılma temel itibariyle cahiliye döneminin bir yadigârıdır. Dünyada hem bugün hem de eskide çıplak topluluklar vardır. Mesela günümüzde Avustralya yerlileri ve Afrika yerlileri gibi tesettürle pek de alakası olmayan ilkel kabilelere rastlarız. Buralarda çıplaklık hayatın bir parçasıdır. Ama bu, doğrudan bir medeniyet değildir. Binaenaleyh, kadınlar için serbest kıyafeti medeniyetin “olmazsa olmaz bir rüknü” olarak görmek yanlıştır. Meseleyi şöyle özetlemek mümkündür: Elbise, medeniyetin bir parçası olmakla beraber, çıplaklık asla bir medeniyet göstergesi ve ölçüsü olamaz. Öte yandan insan, sadece elbise ile........