Bir cihetten din, hayatın tamamını kuşatan emir ve yasaklar manzumesidir. Bu emir ve yasaklar, -trafikte uyulması gereken kuralların bazan nefsimize zor gelse de aslında bizim için gerekli olması gibi- hem bize hem de topluma gereklidir.

Ancak insanın nefsi kendini tamamen hür ve müstakil görmek ister. Kurallara uymak yerine ser-azad ve nasıl isterse öyle yaşamak ister. Bunun da faturası -trafik canavarlarının keyfi hallerinin sonuçları gibi- hem kendine hem de topluma çok ağır olur.

Hâlbuki İslam Dini, kolaylıklar dinidir. Yüce Allah şöyle bildirir:

"Allah si­zin için kolaylık ister, zorluk dilemez."[1]

Bu ve emsali âyetlerden, ayrıca Hz. Peygamberin "Kolaylaştırınız zorlaştırmayınız"[2] gibi hadislerinden hareketle “Din kolaylıktır” denilmiştir. Ama -tıpkı zaruretler konusunda olduğu gibi- bunun sınırlarını iyi çizmek gerekir. Yoksa bazıları bunu dini sulandırmakta kullanabilmektedir.

Bediüzzaman, dinin kolaylığı konusuna vesvese konusunu işlerken temas eder ve şöyle der:

“Dinde harec yoktur. لاَ حَرَجَ فِى الدِّينِ Madem dört mezhep haktır. Madem istiğfara müncer olan derk-i kusur ise, gurura müncer olan hüsn-ü amelin rü'yetine -böyle vesveseli adama- müreccahtır. Yani böyle........

© Risale Haber