Ramazan-ı Şerifin orucu, nefsin serkeşlikten vazgeçmesine, kusurlardan arınıp güzel bir ahlaka sahip olmasına da bakıyor. Şöyle ki:

İnsan nefsi gaflete dalıp kendini unutuyor. Bu haliyle, sınırsız aczini, fakrını ve kusurunu göremiyor ve görmek de istemiyor. Ayrıca ne kadar zayıf ve çeşitli musibetlere hedef olduğunu, çabuk bozulur, dağılır et ve kemikten ibaret olduğunu düşünmüyor.

Nefis adeta çelikten bir vücuda sahip ve ölmeyecekmiş gibi kendini ebedî olarak hayal edip şiddetli bir hırs ve tamahla ve şiddetli bir alâka ve muhabbetle dünya hayatına atılıyor. Lezzetli olan ve kendisine menfaati olan her şeye bağlanıyor. Böylece hem kendini kemâl-i şefkatle terbiye eden Halikını unutuyor, hem de hayatının asıl amacını ve uhrevî hayatını düşünmeyip kötü ahlak içinde yuvarlanır gidiyor.

İşte, Ramazan-ı Şerifteki oruç, en gafil ve inatçı olan insanlara bile zaafını, aczini ve fakrını hatırlatıyor. Açlık vasıtasıyla midesini düşündüğü için midesinin ihtiyacını anlamaya başlıyor. Zayıf vücudunun ne derece çürük olduğunu hatırlayıp ne kadar merhamete ve şefkate muhtaç olduğunu idrak ediyor. Eğer gaflet, oruç tutan bir kimsenin kalbini bozmamışsa, nefsin firavunluğunu bırakıp dergâh-ı İlâhiyeye iltica etmeye bir arzu hisseder ve bir şükr-ü mânevî eliyle rahmet kapısını çalmaya hazırlanır.

Altıncısı, Ramazan-ı Şerifin orucu, Kur’ân-ı Hakîmin nüzulüne de bakıyor. Şöyle ki:

Kur’an-ı Hakîm, Şehr-i Ramazanda nazil olmuştur. Oruçlu insan, yeme ve içmeyi terk ederek süfli ve malayani haletlerinden soyutlanıyor. Adeta melekiyet vaziyetine benzeyen bu haliyle, Kur’an’ı okuyarak veya dinleyerek onun nüzulüne hazırlanmak ve onu karşılamak istiyor. Bu karşılamayı da beş şekilde yapabilir.

a) Ya taze nazil oluyor gibi onu okumak ve dinlemek, b) Veya Resûl-i Ekrem’den (asv) işitiyor gibi dinlemek, c)........

© Risale Haber