“Başarı” kelimesi büyüleyici bir sözdür. Her insanın gönlünde “başarılı” olmak duygusu yatar. Ancak başarı, tam anlamıyla tanımlanamaz bir türlü. Zira herkesin başarı anlayışı farklı olabilmektedir. Örneğin bazı insanlar bol kazançlı kariyer sahibi olmayı hedefleyip, hayalindeki kariyere ulaşmayı “başarı” diye algılarken, bazıları lüks bir hayatı yaşayabilecek maddi imkânları elde edebilmeyi “başarı” diye hedefleyebilmektedir. Oysa bütün bunları elde ettikleri halde doymayan ve daha yukarısını isteyen; elde edemeyince de “mutsuz” olan; bu mutsuzlukla umutsuz bir halet-i ruhiye içinde kıvranan ve hatta intihar eden birçok insan bulunmaktadır.

O halde gerçek başarıyı hangi aşamada aramak gerekir? Başarı sadece maddi bir takım kazanımları elde etmek değildir bence. Başarı sadece aklı ve zihni değil; aynı zamanda ruhu ve kalbi de tatmin edecek mutluluğa erişmektir bence. Bu da gönül rahatlığına; daha doğrusu huzura kavuşmakla gerçekleşebilmektedir. Gönül rahatlığı ve huzurun ölçüm merkezi ise her insanın vicdanıdır. Bir insan, vicdanının sesini dinlediğinde, olumlu sinyaller alıyorsa, mutlu; olumsuz sinyaller alıyorsa, mutsuzdur. Vicdandan olumlu sinyaller gelmesi, insanın toplum içindeki konumuna, rolüne, hizmetlerine, faydalı eserler üretmesine, etrafına pozitif enerji yaymasına, kazandığını kendi hakkıyla kazanmasına bağlıdır. Bu bağlamda “Ralph Waldo Emerson” isimli yazar “başarı”nın kriterlerini şu şekilde tasvir etmiştir: “Başarı, sık sık gülmek ve çok sevmektir; akıllı insanların saygısını ve çocukların sevgisini kazanmaktır; dürüst eleştirmenlerin onayını almak; sahte dostların arkadan vurmalarına dayanmaktır. Güzeli sevmektir; herkesteki en iyiyi bulmaktır; karşılık beklemeyi hiç düşünmeden kendiliğinden vermektir. Geride ister sağlıklı bir çocuk, ister kurtarılmış bir ruh, ister bir parça yeşil bahçe, ister iyileştirilen........

© Risale Haber