Hayat, arınmadır; ibadet, onun en ince ayarıdır. İnsan abdest ile azalarını, namaz ile ruhunu, oruçla bedenini, zekâtla malını, hac ile hem malını hem de canını arındırır.

Abdest almamak azalarını, namaz kılmamak ruhunu, oruç tutmamak bedenini, zekât vermemek malını, imkân varken hacca gitmemek hem malını hem de canını bozar. Aslında bütün bunlar insanın imanını ve insanlığını bozar. İmanı kaybeden insan, kaç para eder…

Namazın, orucun, zekâtın, haccın kazası vardır da imansız geçen anın kazası yoktur. Değil mi ki iman, insanı insan eder; belki kâinata sultan eder. İmandan çıkan, sultanlıktan köleliğe düşer. İmandan uzaklaşan insanlıktan da ırağa düşer.

Abdesti, namazı, orucu bozan şeylere dikkat ettiğimiz kadar imanımızı, yani insanlığımızı bozan şeylere de dikkat etseydik bugün bu hâlde olmazdık herhalde.

Nice abdest vardır, sadece azaları sular; yıkamaz, arındırmaz. Tam tersine nice insan vardır, abdesti kirletir.

Nice namaz vardır, insanı insan kılmaz. Tam tersine nice insan vardır, namaza kıyar.

Nice oruç vardır, açlıktan başka bir şeye yaramaz. Tam tersine, nice insan vardır, orucu aç bırakır.

Nice zekât vardır, malı çoğaltmaz. Tam tersine nice mal vardır, insanı azaltır.

O halde, insan gerçek manada, külli şekilde iman etmeli ki, abdesti arındırsın, namazı onu insan kılsın, orucu nefsini tutsun, zekâtı malını çoğaltsın.

O halde içe taşınmalı, imanın tadına varmalı.

O halde herkes içine yani işine bakmalı.

İnsan göçmen bir kuş, hayat ise........

© Risale Haber