Üstadın iki buçuk sene kadar süren Rusya esaretinin günlerini anlattığı 26.Lem'a'dan, Rica'ları okuyorum bugünlerde. 9. Rica sanki bu Lem'a'nın özeti gibi geldi bu fakire. Bu Rica'dan hem duygulandım hem de çok esaslı dersler aldım, hikmetler kapmaya çalıştım kendi adıma.

Yağmur'un şıpıltıları, üstada bir rikkat, incelik, belki de kendi hâline ve geride bıraktıklarına bir acıma hâli kazandırıyor. Rüzgarın esmesi ise; ona ayrılığı hatırlattığı gibi, ayrıca "derin gaflet uykusundan muvakkaken uyanmasına" da vesile oluyor. Bu uyanıklık hâli de ona "Bakiye-i ömrümü mağaralarda geçireceğim." hükmünü vermesine vesile oluyor.

Mağaradaki yalnızlık, ona kabirdeki yalnızlığı da hatırlatıyor. Gerçekten, imanla bakmayınca kabrin zahiren karanlık ve tek başınalık hâli "eli kısa, ömrü kısa ve iktidarı kısa olan insana" ne kadar dehşetli görünür değil mi? Böyle bir kabir gecesinde ve o hayatın karanlığında, insana bir nur olacak ve gecesini aydınlatacak teheccüdün hakikatine daha vakıf ve ileri seviyede uyguluyor olmayı çok isterdim. Teheccüddeki ihmal ve kayıplarımızı izah ve te'vil mümkün değildir.

Üstada, Rus esararesinden bir müddet sonra, bildiğimiz anlamda olmasa da Barla'da "dünyadan tecerrüt ederek bir dağın mağarasında" ahireti düşünmek hâli nasip oluyor. Bunu da üstad:"Sözler nâmıyla,envar-ı Kur'an'iyeyi bana fazla yazdırmak için"e yorumluyor. İstanbul'un şaşaalı hâli devam etseydi, Risale-i Nur'lar te'lif edilebilir miydi? Oradaki üstada teveccüh ve meşguliyet buna müsaade eder miydi? Demek ki onun hayatı, böyle büyük ve küllî netice için, kaderin hükmüne göre şekil almış.

Üstadın Kosturma'dayken "Bâkiye-i ömrümü mağaralarda geçireceğim." kararının sonrasını:"İstanbul'daki ciddi ve çok ahbab ve İstanbul'un şaşaalı hayat-ı dünyevîyesi, husûsen haddimden çok fazla bana teveccüh eden şân ü şeref gibi neticesiz şeyler, o kararımı muvakkaten bana unutturdu." cumlelerinden öğreniriz.

Bu........

© Risale Haber