Ebediyet Koordinatlı Yaşamak |
Trabzon köy dersleri, eylüle kadar devam ediyor. Sen, asıl satır aralarına bak, derler ya. Satır araları gibi, ders aralarında da kısa fakat tadı doyumsuz sohbetler oluyor bazen.
Derslerin akan su gibi okunması, her zaman insanı sarmıyor. Mevzuya göre, belki okunup geçilebilir. Fakat akan suda balık avlanamadığı gibi, hızlı okunarak geçilen yerlerde de mana avlamak, zorlaşıyor. Bir şeyler avlamak; çok dikkat, teveccüh ve teyakkuz istiyor. Kalben, fikren, hissen derse kilitlenmek gerekiyor.
İlk muhatabın, nefsin olması elzem. Bu derse en muhtaç, kendinmiş gibi kulak kabartmak önemli. Risale-i Nurlar, yaşanmak için okunur ve dinlenir. Onun için de ilk muhatap nefistir, nefis olmalı yani. Muhatap nefis olunca, daha fıtri, münasip ve tesirli oluyor. Birinci Sözü hatırlayalım. En az altı yerde nefis muhatap alınıyor. Hele "Nur'un İlk Kapısı"nda üstadın, nefsine karşı "Ey serab-ı gururu, şarab-ı tahur zanneden Said-i hodfuruş" hitabı var ki bu fakiri çok sarsıyor. Bu hitap, şuuru keskin kılıyor; insanı, kendinde derinleştiriyor ve riyadan uzaklaştırıyor. Bunlar, bir ömre bedel hususlar.
Geçenlerde Feyzi Allahverdi abiden, Zübeyir abinin ders dinleme tarzını dinlemiştim. Hangi zemin veya zamanda olursa olsun, dizlerinin üzerine oturur, ders okunan yere odaklanır ve dikkatle dinlermiş. Yani bizim gibi, elinde telefonla değil; can kulağıyla muhatap olurmuş. Gazete okur veya dinler gibi değil anlaşılan.
Ders araları, satır aralarına benziyor, demiştik ya.Bir ders arasında, bir kardeş bu fakire, Dokuzuncu Mektupta geçen "hakiki istikbâl" ne demek diye........