Το ενδιαφέρον είναι ότι η στρατηγική αυτή αποφεύγει προσεκτικά να κατονομάσει την Κίνα. Ωστόσο, η λογική της, οι προβλέψεις της και η συνολική της αρχιτεκτονική δείχνουν καθαρά προς μία κατεύθυνση, τον περιορισμό της εξάρτησης της Ευρώπης από ξένα κρατικά κεφάλαια σε βασικές λιμενικές υποδομές. Και σε αυτό το πλαίσιο, η κινεζική παρουσία στα ευρωπαϊκά λιμάνια βρίσκεται αναπόφευκτα στο επίκεντρο.

Η περίπτωση του Πειραιά παραμένει η πιο χαρακτηριστική. Η είσοδος της COSCO στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας συνέπεσε με μια περίοδο βαθιάς οικονομικής αδυναμίας για την Ελλάδα και συνδέθηκε με μετρήσιμα εμπορικά αποτελέσματα.

Η αύξηση της διακίνησης εμπορευματοκιβωτίων, η ενίσχυση της διεθνούς θέσης του λιμένα και η ανάδειξή του σε βασικό κόμβο της Μεσογείου είναι δεδομένα που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Από καθαρά εμπορική άποψη, η επένδυση παρήγαγε αποτελέσματα.

Αυτό όμως δεν εξαντλεί το ζήτημα. Η νέα ευρωπαϊκή προσέγγιση δείχνει ότι οι Βρυξέλλες δεν βλέπουν πλέον τα λιμάνια μόνο με όρους απόδοσης, όγκου φορτίου ή θέσεων εργασίας. Τα βλέπουν ως σημεία ελέγχου των αλυσίδων εφοδιασμού, ως χώρους διττής χρήσης, ως εγκαταστάσεις που μπορεί να αποκτήσουν σημασία όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στην άμυνα. Εκεί ακριβώς μεταβάλλεται το πλαίσιο.

Η........

© Reporter