İslam’da dünya–ahiret dengesinin inşası

 Zühd, klasik metinlerde dünyayı bütünüyle terk etmekten çok, fazlalığı terk etmek olarak tanımlanır. İhtiyaçtan fazla olanı bırakmak, nefsi arzularından uzaklaştırmak, kalbi şöhret ve gösterişten arındırmak… Bu tarifler, zühdün maddî dünyaya düşmanlık değil, kalbî bağımlılığa karşı bir disiplin olduğunu gösterir. Erken dönem İslam toplumunda zühd, servetin değil, servetle kurulan ilişkinin sorgulanmasıydı. Kişi çalışır, kazanır; fakat kalbini kazandığına teslim etmezdi. Dolayısıyla zühd, ontolojik bir dünya inkârı değil, ahlâkî bir mesafe koyma biçimiydi.

Modern dünya ise tüketim üzerine kurulu bir ekonomi ve haz merkezli bir kültür üretmiştir. Kimlikler artık sahip olunan eşyalarla, deneyimlerle ve........

© Pusula Gazetesi