Cuma hutbesinde “Kardeşlik” anlatılırken zihnimde “Biz gerçekten kardeş miyiz?” Yoksa kardeşliğimizin bir sınırı mı var? Sorusu belirdi.

“Bizim gibi düşünüyor, bizim partiye oy veriyorsan, liderimizi seviyorsan, bizim cemaattensen, bizim tarikattansan, bizim taraftaysan kardeşiz. Ama itiraz edersen, yanlışımızı söylersen, kutsadığımız ismi eleştirirsen, partimize destek vermezsen, liderimize biat etmezsen kardeşimiz değil, düşmanımızsın.” İşte taassup tam da burada başlar.

İnsan düşüncesine, partisine, liderine, cemaatine, tarikatına sorgusuz bağlanınca bunları hakikatin kendisi sanmaya başlar. Artık hakikati aramaz; haklı çıkmayı arar.

Kur’an açıkça, “Müminler ancak kardeştir” buyurduğu halde kendi adamının yanlışına mazeret bulur, karşı tarafın yanlışına ihanet damgası vurur. Kendi tarafının yalanına “siyaset”, karşı tarafın doğrusuna “fitne” der.

Kendi liderinin hatasına “insanlık hâli” der, altında “hikmet” arar. Karşı tarafın hatasını “memleket düşmanlığı” ilan eder. Kendi putunu korurken, başkalarının putlarına saldırır.

Hal böyle olunca da partiyi, ideolojiyi, lideri, cemaati, tarikatı kardeşliğin önüne koyarak; lideri hakikatin ölçüsü, cemaati ve tarikatı ise........

© Pusula Gazetesi