Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Η μόδα έχει έναν σχεδόν αλάνθαστο τρόπο να παίρνει κάτι παλιό, να το τυλίγει με καινούργιες λέξεις και να το ξαναπουλά ως πρόοδο. Αυτό συμβαίνει και τώρα, με αφορμή τη συνεργασία της Burberry με τη Hunza G, η οποία παρουσιάζεται ως μια κομψή, σύγχρονη και «έξυπνη» πρόταση swimwear. Η συλλογή στηρίζεται στο γνωστό ultra-stretch crinkle ύφασμα της Hunza G και προβάλλεται ακριβώς μέσα από αυτή τη λογική της ευελιξίας, του one-size-fit, του ρούχου που υποτίθεται ότι μπορεί να αγκαλιάσει πολλά διαφορετικά σώματα. Στην επιφάνεια, όλο αυτό ακούγεται ελευθερωτικό. Όσο όμως το κοιτά κανείς πιο προσεκτικά, τόσο φαίνεται ότι η ιδέα δεν είναι ούτε τόσο αθώα ούτε τόσο προοδευτική όσο θέλει να δείχνει.

Γιατί το ζήτημα δεν είναι αν ένα ύφασμα τεντώνει. Προφανώς και τεντώνει. Ούτε αν μια εταιρεία μπορεί τεχνικά να κατασκευάσει ένα μαγιό που να φοριέται από περισσότερες γυναίκες από όσες χωρούσε ένα αυστηρό πατρόν άλλων δεκαετιών. Το ζήτημα είναι άλλο: τι ιδέα για το σώμα κρύβεται πίσω από αυτή την πρόταση. Και η ιδέα αυτή, όσο κι αν παρουσιάζεται σήμερα με πιο φιλικό πρόσωπο, παραμένει βαθιά γνώριμη. Είναι η ιδέα ότι η διαφορετικότητα μπορεί να απορροφηθεί, να λειανθεί και να τακτοποιηθεί μέσα σε μία γενική, ενιαία λύση. Ότι στο τέλος της ημέρας, όλες μπορούμε και πρέπει κάπως να χωρέσουμε στο ίδιο πράγμα.

Εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί δεν είμαστε όλες ίδιες, δεν έχουμε το ίδιο σώμα, ούτε την ίδια σχέση με το σώμα μας. Δεν κουβαλάμε τις ίδιες εμπειρίες, τις ίδιες ανασφάλειες, τις ίδιες αλλαγές,........

© Pelop