Een wielrenfietsje, erboven ‘Rien 48’: mijn vaders handschrift staat in mijn huid geëtst |
“Roses are red. My name’s Dave. This poem makes no sense. Microwave.”
Op het moment dat de naald mijn huid prikkend perforeert, schiet me dit poëziestaaltje te binnen, een tattoo die ik ooit online op iemands schouder zag.
Ik lig op een bank, rond me de te verwachten doodskoppen- en drakenparafernalia. Ik durf niet te kijken naar de gast die over mijn arm gebogen zit. Vriendelijke jongen, hoor, hij was ook heel hygiënisch met ontsmettingsmiddelen bezig, maar wat als hij plots de lumineuze ingeving krijgt dit oude wijf heel hilarisch een andere lichaamsversiering te geven dan waar ze om vroeg? Is dit überhaupt geen trieste midlife-actie van me? Vijftig jaar was ik een blanco canvas, nu opeens moet ik beschilderd.
Het is de schuld van mijn oudste. Toen we naar mijn vader reden, die zijn laatste........