Kapitalizmin uzun süre en güçlü fikirlerinden biri oldukça basitti: bırakınız piyasa işlesin.

Klasik ve neoklasik iktisadi düşüncede, piyasanın kendi mekanizmaları içinde dengeye ulaşabileceği kabulü önemli bir yere sahipti. Arz ve talep birbirini dengeleyecek, fiyatlar kaynakların nasıl dağıtılacağını gösterecek ve bireylerin kendi çıkarlarını takip etmesi, uygun koşullarda toplumun genel refahına da katkıda bulunacaktı. Bu anlayışta devletin ekonomideki rolünün sınırlı olması gerektiği düşüncesi güçlüydü.

Ancak tarih, piyasaların her zaman kendiliğinden dengeye gelmediğini gösterdi. 1929 Büyük Buhranı, piyasanın kendi haline bırakılmasının ağır ekonomik ve toplumsal sonuçlar yaratabileceğini ortaya koydu. İşsizlik milyonlarca insanı etkilerken üretim çöktü ve ekonomik kriz kısa sürede toplumsal bir krize dönüştü.

Bu ortamda John Maynard Keynes’in düşünceleri önem kazandı. Keynes’e göre ekonomi her zaman tam istihdama ulaşamayabilirdi. Toplam talep yetersiz kaldığında ekonomi uzun süre durgunluk içinde kalabilir, işsizlik kalıcı hale gelebilirdi. Böyle dönemlerde devlet, kamu harcamalarını artırarak talebi destekleyebilir ve ekonominin yeniden harekete geçmesine yardımcı olabilirdi.

Böylece devletin ekonomiye müdahalesi yalnızca istisnai bir uygulama olmaktan çıktı; ekonomik istikrarın, istihdamın ve sosyal politikaların önemli araçlarından biri haline geldi.

Fakat devletin ekonomideki rolü büyüdükçe başka bir soru ortaya çıktı: devlet piyasaya kimin için müdahale ediyordu? Bu soru önemliydi. Çünkü devletin ekonomik gücü arttıkça, bu gücü kendi çıkarları için kullanmak isteyen şirketlerin, sektörlerin ve çıkar gruplarının etkisi de artabilirdi. Toplumun genelini korumak amacıyla kullanılan kamu gücü, zamanla belirli grupları koruyan bir mekanizmaya dönüşebilirdi.

Normal bir piyasa ekonomisinde şirketler başarılı olduklarında kâr eder, yanlış kararlar aldıklarında ise bunun maliyetine........

© Para Borsa