Taman kad se pomisli da ne može gluplje i mizernije, stvarnost nas demantuje. I ispada sad da se ovdje neprestano mrači, ali zapravo se samo nastojim osvrtati na ono što nam nudi nepatvorena svakodnevica, u kojoj se koprcamo kao muha u krigli mlakog piva. Dakle, toliko se toga događa što nas unazađuje da je pitanje u kolikoj mjeri smo mi u stanju uopšte sagledati razinu vlastite propasti. Neko bi mogao pomisliti da je nemoguće da se bilo šta desi u ovoj provinciji, a da se od toga ne izazove opšti skandal. I svi jednako učestvujemo u tim malograđanskim sablažnjavanjima. Drugim riječima, količina dnevne potrebe da se zauzimaju strane, da se po svaku cijenu traži način kako napraviti pomutnju, proporcionalna je onome što nismo u stanju da pojmimo. Tamo gdje se život odvija samo u određenim segmentima, gdje se od svega pravi ekskluzivitet, događaju se bizarnosti kakve teško da imaju svoj takmac po razini neopjevane gluposti. A mi, dojma sam, prednjačimo u tome, često bivajući apsolutni šampioni pretjerivanja svake vrste.

Govorio sam već više puta, činjenica da se u glavnom gradu jedne zemlje događaju komercijalni događaji, kakvi su........

© Oslobođenje