Zonguldak’ın puslu göğü altında, 1928 yılının Haziran ayında dünyaya geldi Burhan Solukçu. Parçalanmış bir ailenin tek çocuğu olmak, hayatının ilk zorluklarından biriydi. Muzaffer Tayyip Uslu ve Rüştü Onur ile aynı havayı solumuş, aynı hastalığın ağlarına takılmıştı ama onun ismini hiçbir filmde duymadık.

Burhan Solukçu; Kübra Hanım ve Mustafa Bey’in evladı, Kozlu’nun o çileli ocaklarından süzülüp gelen bir çizgi emekçisi olacaktı.

Solukçu’nun hikayesi, Kozlu Merkez İlkokulu’nda Ayşe Öğretmen’in eline tutuşturduğu harçlıklarla, sınıf arkadaşı Mümtaz (Soysal) ile girdiği matematik rekabetleriyle başlar. Sınıfın kurduğu o çocuksu "Millet Meclisi"nde Mümtaz Soysal Cumhurbaşkanı olurken, Solukçu Başbakanlık koltuğuna otururdu. Yıllar sonra bu "başbakanın" yolu acıyla çizilecek, Mümtaz ise siyasete atılacak, Dışişleri Bakanı dahi olacaktı.

1941 yılında Ereğli Kömür İşletmeleri Sanat Okulu’na elektrikçi adayı olarak girdiğinde, madenle tanıştı. Dört yıl sonra, 29910 sicil numarasıyla bugün İncirharmanı Kuyusu’nda işe başladı: Yevmiyesi 150 kuruştu ve her gün yarı beline kadar suyun içindeydi. Ekmek parası için girdiği o karanlık, henüz işin dördüncü ayında o dönemin amansız illeti veremi de getirdi. Aralık 1945’te hazırlanan rapor, adeta bir kader ilamı gibiydi: "Vücudunun kuyuda çalışmaya tahammül edemediği gerekçesiyle..."

Sağlığı elvermediği halde Merkez Atölyeleri’nde direndi, bir yandan da Halkevi’nde resim kurslarına başladı. Hayat ona karşı ziyadesiyle acımasızdı: 1950’de havzada tamamen çalışamaz raporu alıp mesleğinden ayrılmak zorunda kaldı, yani kovulmuştu... Son yevmiyesi 360 kuruştu. Üstelik verem, o yıllarda meslek hastalığı sayılmıyordu. Tazminatsız ve güvencesiz kalsa da, 1947’de hayatını birleştirdiği Emine Hanım’ın ailesinin yanına, bir içgüveysi sükunetiyle sığındı.

1952 yılı, hayatının en önemli anlarından birini getirdi. Yedikule Verem Hastanesi’nin 3. pavyonuna, Rıfat Ilgaz’ın daha........

© OdaTV