Gogoan dut nire seme-alabak txikiak zirenean zelan joaten nintzen kaletik, seme nagusia besotik tenka eginez, ni beste besoarekin alaba txikiaren gurditxoari helduta… Bat ur eske, bestea oinak arrastaka, eta ni esku batekin dena eusten saiatzen, eta bestearekin poltsan paperezko zapi bat edo ur botila bat bilatzen... Gogoan dut loaren, kezkaren eta nekearen karrusel batean murgilduta nindoala aurrera, egoera hori bizi izan dutenek bakarrik ezagutzen duten superbibentzia modu........

© Noticias de Navarra