Niyetini bildiğim tek konu, sonucunu bildiğim tek oyun: hayat. 

Elbette hayatın sonu ölüm; niyeti yaşam. Ben sadece bunu dolaylı yoldan başka sözcüklerle anlatmayı denedim. Yoksa öyle bilgece bir laf ettiğim yok.

Hayat dediğimiz, başlangıçtan bitişe kadar olan süreçte acılarla karşılaşırız. Acılar vardır; renk renk, acılar vardır, gözü, kulağı, eli kolu olan; gelen ve geçen. Ama bazı acılar vardır ki, onlar içimize kıvrılandır. İşte bizi bize tanıştıran, içimize kıvrılan o acılardır. Ne zaman hayattan söz açılsa, acıdan söz ederim; acıdan söz açılsa hayattan… Bir süredir elimde olmadan bunu yaptığımı fark ettim. Madem öyle, haydi lafı biraz uzatalım, acıyı onurlandıralım. Acılar vardır kelebek gibi naif. Okşanmak ister bazıları. Her duyguyu, her sesi sezer. Her bakışı -şayet içtense- samimiyetle kabul eder. Ama saf değildir; her sahtekârlığa set çeker.

Hayat bilgimden damıttıklarımı paylaşıyorum. Naçizane tavsiyelerim ukalalık sayılmaz umarım. Böyle yapınca kendi hayat özetimi de yaptığımı düşünüyorum. Siz de denemek istemez misiniz? Hemen tüm hayatınızın özetini yapın ve bunu göstermekten çekinmeyin. Hatta bunu göstermek için gayret edin. Hayatınızın özetini en küçük bir hareketinizde bile gösterebilme gücüne erişebilmişseniz (karşınızdaki kişinin bunu görebilmesi lazım) ağızda hoş bir tat bırakan meyve gibi “olmuş”sunuz demektir.

Dostlardan ricam; beni çıkarın hayatınızdan. Bir boşluk, en azından bir iz kalmıyorsa sizdeki olduğum yerde, boşuna yaşamışım, olgunlaşmamış bir meyve gibiyim demektir. İsterseniz siz de bunu bir deneyin dostlarınızın üzerinde.

Pek çok şeyin farkındayım.........

© Nokta Haber Yorum