Halk karşıtı, toplumsallık dışı, akıl kârı olmayan bir yazı peşindeyim. Tabii aynı zamanda irrasyonel… Bu “acayip” giriş pek çok kimseye rasyonel gelmeyecek biliyorum. Aklın başımıza açtığı belalara baktıkça kurtuluş için tam tersi bir yola girmek neredeyse kaçınılmaz oluyor.

İnsan toplumsallaştıkça doğasından kopuyor, kirleniyor, merhamet duygusunu yitiriyor. Giderek “aç” olma hali, ama her konuda “aç” olma hali peşini bırakmıyor. Peki, “doymuş “olmak için yalnız mı olmak gerekiyor? O halde yalnız ve doymuş olmak mümkün mü?

İnsan toplumsallaştıkça “halk” laşıyor (Tabii burada “halk”tan kastım onu oluşturan bireyler değil, halk fikri. Gerçi bireyler de bir başka problem ama bu yazının konusu değil.) Halk onlara bir aidiyet duygusu veriyor. Bu aidiyet duygusu onu diğerlerine karşı duyarsızlaştırıyor, merhametsizleştiriyor; acıma duygusunu elinden alıyor. Varsa yoksa kendi grubunun/halkının çıkarı oluyor. Böyle olunca insan savaşa neden oluyor. Merhamet daha güçlü hırslara yenik düşüyor; insanı hesapçı, cimri, açgözlü olmaya zorlanıyor. Dahası kendi içinde bile hiyerarşi üretiyor. İnsan topluluğu bir kez “halk” olmayagörsün, başka halkları kendisi için bir araç olarak görmeye başlıyor. Doğal durumdan toplumsal duruma geçince, ötekini köleleştirme........

© Nokta Haber Yorum