Mustafa Kemal Atatürk, bir felaketin eşiğinde milletine şu çarpıcı uyarıyı yapmıştı:

“Felaket başa gelmeden evvel önleyici ve koruyucu tedbirleri düşünmek lazımdır.

Geldikten sonra dövünmenin yararı yoktur.”

O söz, bugün hâlâ kulaklarımızda çınlıyor.

Çünkü 6 Şubat’ta tam da o “dövünme” anı yaşadık.

Önlem alınmayan her bina, her sokak, her ihmal bir daha geri getirilemeyecek canlara dönüştü.

6 Şubat…

Saat 04.17’de dünya sustu.

Bir bebek ağlaması dondu havada..

Bir annenin son nefesi enkazın karanlığına karıştı..

Bir kardeşin “buradayım” çığlığı duvarların ardında boğuldu.

Sonra güneş doğdu ama ışık gelmedi.

Yıkılan sadece taş, tuğla, beton değildi.
Hayaller, yarınlar, düğün şarkıları, emekli aylıkları, torun kokusu, anne kucağı…

Hepsi aynı anda gömüldü.

O gece 53 binden fazla can gitti.

Bazıları “keşke biraz daha erken gelseydiler” diye düşünerek son nefesini verdi.

Bazıları sevdiklerinin elini son kez........

© ngazete