İŞLETMELER BÜYÜRKEN AKILLAR KÜÇÜK KALIRSA…

İşletmelerin çoğu bir girişimci tarafından kurulurlar ve girişimci yeterli kabiliyete sahipse bir aile şirketine dönüşürler. Aile şirketleri (Ortaklıkları) kurucunun kardeşleri, evlatlar ve diğer aile efradı ile büyümeye çalışırlar. Bu aile işletmesi küçük bir market hatta bakkalsa bile akılla yani bilimsel metotlarla yönetilmelidirler. Aklın yetmediği hallerde yiyecek içecek gibi en temel ve vazgeçilmez ihtiyaçların satıldığı işletmeler bile küçülür, sürekli el değiştirir veya borçalanarak batıp yokolurlar.

Çevremize bakmayı biliyorsak, bahsettiğim tarzada onlarca hatta yüzlerce işletme görebilirsiniz. Kurulan bir işletmeyi ayakta tutup, sürdürmenin ilk ve basit yolu, büyümenin gerekli olup olmadığını farketmekle başlar. Gerek yatırılacak sermayenin yeterli olup olmadığı, gerek yardımcı olarak işe başlatılacak aile efradının ilgili işi yapmaya yeterli ve hevesli olup olmadıkları sorusu da mutlaka sorulmalıdır.

Aile işletmelerindeki hatalar ve akıl dışı uygulamalar, aile efradının özellikle de çocukların yetiştirilme tarzlarından kaynaklanan yanlışlıklar ile devam eder. Bir baba evladını objektif olarak doğru değerlendiremiyorsa ki maalesef bu çoğunlukla böyledir, sorunlar başlar. Ben, kurucu olan babanın gerçek bir girişimci ve iş adamı mayası taşıdığı, fakat evladın bu niteliklere sahip olmadığı nice hüsrana uğramış işletme tanımaktayım. Evlat eğer “zengin çocuğu” dediğimiz kolaycı ve şımarık tarzda yetişmişse, gelir gider dengesini kuramaz, yapılan ciroyu kazanç / kâr zanneder, sabah vaktinde erkenden işe gelmez, eş, dost arkadaşına gereksiz ve fazla ikramlarda bulunur, sonuçta baba ile “papaz olsa da” gene babalık damarı kabarması sonucu çoğunlukla hoşgörülür… bu da ilgili işletmenin hızlıca bataklığa sürüklenmesinin sık rastlanan bir sebebidir. Evladın iyi niyetli ve disiplinli olduğu, saydığım hataları yapmadığı fakat kişilik yapısının girişimci ve yönetici yapısında olmadığı işletmeler de başarı şanslarını yitirebilirler.

Çocuklar / evlatlar asla kurulan işte çalışmaya zorlanmamalıdır. Evladın kendisi istiyorsa bir dereceye kadar başarı olanağı vardır. Yeter ki bir üstteki paragrafta anlattığım hatalara asla göz yumulmasın.

Aile........

© ngazete