Ο Ερντογάν από τότε που ανέλαβε τα ηνία της εξουσίας στην Τουρκία επιδίωκε να αποκαταστήσει τις σχέσεις με τη γειτονική Συρία, οι οποίες επί δεκαετίες ήταν τεταμένες, κυρίως για τους τρεις κάτωθι λόγους:

Ο πρώτος ήταν η παράνομη, κατά τη Δαμασκό, προσάρτηση από την Τουρκία του Σαντζακίου της Αλεξανδρέττας, σήμερα νομού Αντιοχείας – Χατάι, που έγινε ύστερα από ένα αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα το 1938. Από την υπογραφή της Συνθήκης της Αγκυρας, μεταξύ Γαλλίας και Μουσταφά Κεμάλ, το 1921, τότε που οι σύμμαχοί μας στην Αντάντ Γάλλοι, αφού προηγουμένως (1919) μας είχαν στείλει μαζί με τους Αγγλους στη Μικρά Ασία, μας εγκατέλειψαν και συμμάχησαν με τον μέχρι τότε εχθρό της Αντάντ, η περιοχή της Αλεξανδρέττας ήταν υπό γαλλική εντολή.

Ο δεύτερος ήταν τα νερά του Ευφράτη ποταμού, που η Τουρκία είχε ως στόχο να τα κατακρατεί με το φαραωνικό σχέδιο των «φραγμάτων Ατατούρκ». Η Συρία, επί πατρός Ασαντ, για να καθυστερήσει την κατασκευή των φραγμάτων υποστήριξε τον ένοπλο αγώνα των Κούρδων του ΡΚΚ κατά της Τουρκίας, που ήταν ένας ανασχετικός παράγων στην κατασκευή των φραγμάτων. Να σημειωθεί ότι τα νερά του Ευφράτη αποτελούν στην κυριολεξία πηγή ζωής για τη Συρία.

Ο τρίτος λόγος ήταν το Κουρδικό και η υποστήριξη που παρείχε ο πατήρ Ασαντ στο ΡΚΚ για τον δεύτερο λόγο που προαναφέρθηκε. Ο λόγος αυτός εξαλείφθηκε με την υπογραφή της Συμφωνίας των Αδάνων τις 20 Οκτωβρίου. Η εν λόγω συμφωνία υπογράφηκε μετά την εκδίωξη του ηγέτη του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτζαλάν από τη Δαμασκό, όπου κατοικούσε, τις 9 Οκτωβρίου, μια έξοδος που κατέληξε, ύστερα από μια περιπετειώδη διαδρομή Αθήνα – Μόσχα – Ρώμη – Μόσχα – Ντουσαμπέ – Αγία Πετρούπολη – Αθήνα – Ναϊρόμπι, στη σύλληψή του........

© newsbreak.gr