Βιβλία έχουν γραφτεί αρκετά.

Η Ιθάκη του Τσίπρα, το Ενήλικες στο Δωμάτιο του Βαρουφάκη, Η Τελευταία Μπλόφα των Βαρβιτσιώτη-Δενδρινού, Στο Κόκκινο Σακίδιο του Τσακαλώτου, η βιογραφία της Μέρκελ, τα απομνημονεύματα του Σόιμπλε και πολλά άλλα λιγότερο κεντρικών πρωταγωνιστών της επίμαχης περιόδου.

Ντοκιμαντέρ, επίσης, αρκετά.

Από τον Αυγερόπουλο, τον Χατζηστεφάνου, πιο πρόσφατα τον Χαρίτο, από το News 24/7 πέρυσι το καλοκαίρι στη δέκατη επέτειο του δημοψηφίσματος και, φυσικά, η σειρά Στο Χιλιοστό, βασισμένη στην Τελευταία Μπλόφα, που έκανε πρεμιέρα στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και συζητήθηκε τόσο πολύ την εβδομάδα που μας πέρασε αναμοχλεύοντας πάθη δεκαετίας. (Μην ξεχνάμε, επίσης, και την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Βαρουφάκη από τον Κώστα Γαβρά.)

Καλό είναι αυτό. Όσες περισσότερες οπτικές υπάρχουν, τόσο το καλύτερο – ακόμα κι αν εξυπηρετούν είτε ύστερη προσωπική δικαίωση, είτε τρέχουσες πολιτικές σκοπιμότητες. Είναι τελείως δειλή αυτή η ιδέα ότι τα πράγματα πρέπει να τα συζητάμε παρά μόνο όταν σιτέψουν ιστορικά, τότε που δε θα είναι κανείς μας εδώ γύρω για να κάνει λόμπινγκ στον ιστορικό του μέλλοντος. 

Φυσικά, υπάρχουν όρια. Μόνοι μας τα βάζουμε, αφού κάθε φορά που υπάρχει μια νέα κατάθεση στη δημόσια σφαίρα, τη μεταβολίζουμε με προκάτ συμπεράσματα. Σε γενικές γραμμές, έχουμε αποφασίσει τι κρατάμε και τι αφήνουμε από το 2015. Στα μέσα μας μπορεί και να έχουμε κάνει κάποιες παραδοχές, στα έξω μας στήνουμε χαρακώματα. Κι άντε ο κόσμος στα σόσιαλ, το καταλαβαίνεις αφού έτσι λειτουργούν τα ΜΚΔ, μια εντύπωση όμως σου την κάνει (για να το πούμε κομψά) πώς τόσοι πολλοί δημοσιογράφοι και σχολιαστές έβγαλαν τόσα πολλά συμπεράσματα από ένα μόνο........

© news247