Το Ριφιφί δεν “χαρίζεται”. Ο Σωτήρης Τσαφούλιας έστησε μια σειρά στιβαρή, με χαρακτήρες που είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Άνθρωποι που ο καθένας κουβαλάει το προσωπικό του τραύμα, άνθρωποι της βιοπάλης και της κρίσης σε μια Ελλάδα των 90’s που βάδιζε με σπασμένα φρένα προς το ευρώ εντός των μεταρρυθμιστικών ψευδαισθήσεων. Η “φούσκα” της ευρωστίας δεν αφορούσε τους πάντες. Την εποχή των παχυλών δανείων κάποιοι καθημερινοί εργαζόμενοι, μικρομεσαίοι, προσπαθούσαν να σώσουν ό,τι σώζεται.

Η σειρά παραγωγής COSMOTE TV “πατάει” σε αληθινές ιστορίες. Όχι μία, αλλά διαφορετικές. Η μυθοπλασία βασίζεται ωστόσο σε ένα συνεκτικό κορμό: Το μοίρασμα του βιώματος και τον κοινό στόχο. Μπορεί να υπάρχουν κάποιες “εύκολες” διατυπώσεις κατά του Συστήματος εν γένει, ωστόσο μικρή σημασία έχει αυτό. Σημασία έχει το πώς μια γυναίκα, η Όλγα (Ευαγγελία Μουμούρη), εμπνέει και εμπνέεται μέσα από το προσωπικό της πένθος. Δεν θα κάνουμε spoiler εδώ, δεν είναι αυτό το νόημα.

Η σειρά καταφέρνει να κάνει πολλά βήματα προς τη “σωστή” κατεύθυνση, φέρνοντας σε πρωταγωνιστικούς ρόλους ανθρώπους που δεν είναι συνήθως “εκεί έξω”. Ο Δήμος Γιγαντάκης στον ρόλο του Αργύρη, ένα μικροαπατεώνα με νανισμό και φοβερή ικανότητα στο να κλέβει αυτοκίνητα, δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας. Το “Γιγαντάκης” άλλωστε είναι ψευδώνυμο, γίγαντα τον φώναζε ένας κολλητός του και το κράτησε. Ο Δήμος ζει μόνιμα στην Αμερική για λόγους υγείας καθώς όπως έχει δηλώσει, εκεί μπόρεσε να βρει πιο εξειδικευμένη γνώση για την πάθησή του. Στην Ελλάδα γύρισε για “χάρη” του Σωτήρη........

© news247