Όσα γίνονται εσχάτως στο Ιράν κάνουν ξανά επίκαιρο το ερώτημα: πώς γίνεται μια πλούσια χώρα να μετεωρίζεται επί σχεδόν οκτώ δεκαετίες μεταξύ βασιλιάδων και μουλάδων και να μη μπορεί να βρει ένα δρόμο ηρεμίας, ανάπτυξης, στοιχειώδους ελευθερίας και ευημερίας για το λαό της;

Θυμάμαι σαν τώρα εκείνες τις φλογισμένες μέρες του 1979, όταν ανατράπηκε ο διεφθαρμένος και ξενοκίνητος Σάχης από την ισλαμική «επανάσταση». Με τη φωτογραφία του ρασοφόρου και γενειοφόρου Χομεϊνί να έχει πλημμυρίσει όλα τα μέσα ενημέρωσης της Δύσης.

Η λέξη «επανάσταση» ήταν πολύ της μόδας. Η τότε λαϊκή εξέγερση είχε τέτοια χαρακτηριστικά. Ένα καταπιεστικό, διεφθαρμένο και ξενοκίνητο καθεστώς, του μονάρχη Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί, έπεφτε. Και όπως γίνεται πάντα όταν πέφτουν τέτοια καθεστώτα, οι καταπιεσμένοι λαοί πανηγυρίζουν. Και μαζί τους οι πολίτες του ελεύθερου κόσμου. Έτσι έγινε και τότε.

Οι ενστάσεις για το τι θα διαδεχόταν το καθεστώς του Σάχη μοιραία περνούσαν σε δεύτερη μοίρα. Αλλά δεν........

© news247