Και ξαφνικά, μας προέκυψε Syrizostalgie! |
Οπότε πέφτει το τείχος του Βερολίνου, ξεμπερδεύουν οι Τεύτονες με τον κομμουνισμό, ξεδοντιάζεται η περιβόητη Στάζι, ενοποιείται η Γερμανία, μια χώρα, μια σημαία, ένα νόμισμα κλπ. κλπ. κλπ. Σε πιάνει μια ανατριχίλα άμα έχουν σφάξει οι Φριτς τη μισή σου οικογένεια, αλλά νταξ απαντάνε οι ευρωπαϊστές, αυτά τ’ αφήσαμε πίσω μας, η πατρίδα είναι κοινή πλέον, όπως και η κονόμα. Ωραίο ακουγόταν εκείνη την εποχή, δροσερό, ευάερο και ευήλιο και είμαι σίγουρος ότι οι ανατολικογερμανοί ονειρεύονταν λούσα, χορό και πολύστροφα αυτοκίνητα μετά απ’ τα μάλλον μολυβένια χρόνια του Έριχ Χόνεκερ. Για να καταλήξουν σαν τους τραγικούς πρωταγωνιστές στο τραγούδι των Bauhaus: Το μόνο που θέλαμε ήταν τα πάντα το μόνο που πήραμε ήταν παγετός… Έτσι είναι παλικάρια και γοργόνες, αλήθειες να λέμε και να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, ως προτεκτοράτο την αντιμετώπισαν την Ανατολική Γερμανία οι Δυτικογερμανοί και ως προτεκτοράτο την άρμεξαν. Με δυο λόγια, δώσε ό,τι έχεις και δεν έχεις και πάρε ανεργία, πάρε φτώχεια, πάρε καντήφλα, πάρε........