Öfkenin sonu |
Kısa Dalga’da Bahar Akpınar uzun süredir üzerine düşündüğüm ama adını koyamadığım meseleyi ele almış. Muhalif kamuoyunun öfkesi meselesini. Aslında Akpınar’ı okuyana kadar bu duygu durumunun öfke olduğunu bile tam fark edememiştim. Belki daha ziyade bir tür kaygı huzursuzluk durumu gibi tarif ederim ama Akpınar daha doğru tariflemiş. Muhalif toplum sürekli öfkeli. Öfke bir yere yönelemediği için da zaman zaman anksiyeteye dönüşüyor.
Pankaj Mishra, günümüzde popülist siyasetin yükselişini bu öfke siyaseti ile tarif ediyor. Yeni tip popülist liderler vatandaşları bir projeye değil bir duyguya ikna ediyor. Vatandaş liderle rasyonel değil bir duygu durumu üzerinden özdeşlik kuruyor. Bana ne vadediyor değil. Benim kadar öfkeli mi, benim kadar üzülüyor mu? Lideri takip etmeyi bu özdeşlik üzerinden........