Bazı insanlar başarıyı alkışlar, bazıları başarı ihtimali gördüğünde, karşısındakinin hevesini kırmaya çalışır…

“Adile” filmi bana en çok bunu düşündürdü...

Sevgilimle filmi izlerken ona sık sık; ülkemizin en büyük yoksulluğunun bazen para değil…

Birbirinin ışığını söndürmeye çalışan insanların çokluğu olduğunu söyledim…

O yüzden, Çağan Irmak’ın anlattığı dünya yalnızca bir Yeşilçam hikayesi değil...

Aynı zamanda: “İnsan insana nasıl davranmalı?” sorusunun cevabı gibi…

Filmdeki insanlar birbirlerinin ayağına basarak yükselmeye çalışmıyorlar tam tersine, birbirlerini taşıyorlardı… Oysa ban göre günümüz dünyasının en büyük trajedilerinden biri:

Mesai arkadaşlığı ile dostluğun birbirine karıştırılmasıydı…

Aynı odada çalışmak, aynı projede bulunmak, aynı kameraya bakmak; insanları dost yapmıyor…

Dostluk başka bir şey… Dostluk, karşısındakinin yeteneğinden........

© Nefes