Kimi zaman otobüste, minibüste…

25 haftalık, 30 haftalık, 37 haftalık hamile bir kadın; doğuma sayılı günler kaldığı her hâlinden belli…

Ayakta yolculuk yapıyor.

Sosyal medyada gündem olan bir görüntü çok konuşuldu.

Belki denk gelmişsinizdir; hamile kadın kendini paylaştı ve yorumu görenlere bıraktı.

Etrafında onlarca kişi var.

Kimi telefonuna dalmış, kimi camdan dışarı bakıyor, kimi de göz göze gelmemek için başını çeviriyor.

Belki gerçekten fark etmeyenler vardır.

Fark edip görmezden gelenlerin sayısı kadar mı onu bilemiyorum…

Neden Böyle Olduk? Nerede Kaybolduk?

“Yaşlıya yer verilir, hamileye yardım edilir.” öğretisi bugün neden giderek daha az karşılık buluyor?

Günlük hayatın koşuşturması mı bizi değiştirdi, yoksa duyarlılığımızı mı kaybettik?

Acaba toplumsal değerlerimiz mi dönüşüyor?

Cevapları Moodist Psikiyatri ve Nöroloji Hastanesi Klinik Psikoloğu İlayda Kamçı’dan aldım.

Kamçı söze şöyle başladı:

“Asıl mesele, insanın karşısındaki kişi veya kişilerin ihtiyaçlarını fark edip etmediği ve fark ettiği hâlde kendisini bu durum içerisinde ne ölçüde sorumlu hissettiğidir. Birlikte yaşama tam bu küçük karşılaşmalarda görünür hâle gelir.”

Ve sanırım bu konuda sınıfta kalıyoruz.

Klinik Psikolog İlayda Kamçı:

“Yalnızca bireysel bir karakter problemi olarak değerlendirmek konuyu eksik ele almamıza yol açacaktır.Aynı davranışın toplumun farklı kesimlerinde giderek daha sık görülmesi, bireysel duyarsızlığın ötesinde bir durumdan söz etmemizi gerektirir.”

Duyarsız mıyız? Yoksa Yorgun mu?

Klinik Psikolog İlayda Kamçı:

“Psikolojide sorumluluğun kalabalık içinde dağılması olarak........

© Nefes