Trabzon yolu, her zaman uzun görünür. Haritada iki şehir arasıdır belki ama futbolun kalbinde başka bir mesafeye denk düşer. Hele ki şampiyonluk kovalayan bir takım için, o deplasman bir viraj değil, bir eşiktir.

Haftalardır konuşuluyordu. “Forvet alınmadı”, “stoper şarttı”, “yönetim sınıfta kaldı.” Fenerbahçe’nin kapısının önünde biriken bu cümleler, İstanbul’un rüzgarı gibi sert esiyordu. Tribünde de, kahvede de, vapurda da aynı tartışma.

Türkiye’de futbol biraz da budur. Herkes teknik direktör, herkes sportif direktör, herkes hakem. Çünkü bu memlekette futbol, yalnızca oyun değildir. Geçim sıkıntısının, adalet arayışının, umut etme inadının başka bir dilidir.

Maça Fenerbahçe iyi başladı. Öyle bir başladı ki, sanki gol dakikalar meselesiydi. Ama futbolda bazen hayat gibi, hak eden değil önce bulan sevinir. Trabzonspor golü buldu. Ederson’un bir anlık tereddüdü. Ne ileri gidebildi ne geri dönebildi. Arafta kaldı. Muçi’ye de sadece aşırtmak kaldı.

O gol, eski Fenerbahçe’yi yıkar mıydı? Belki. Ama bu takım yıkılmadı. Aksine öfkesini akla dönüştürdü. Baskıyı bir adım öne taşıdı. Stoperler bile Trabzonspor ceza sahasının kapısına dayandı. Anadolu’nun bir kasabasında düğün evini basan davul-zurna kalabalığı gibi sardılar rakibi. Talisca’nın golü gecikmedi. Sadece tabelayı eşitlemedi. Takımın kalp atışını da........

© Nefes