İki igidin ömrü qədər (42 il) öncəydi, Gəncə şəhərindəki eyni adlı çayın sağ sahilində, Pedaqoji İnstitutun həndəvərində, Qatır Məmmədin heykəlinin yaxınlığında yerləşən Qorki-44 ünvanındakı mənzildə yaşayan dostumuz İbrahimə baş çəkməyə gedəndə qapını üzümüzə arıq və hündürboy bir oğlan açdı. Onun əlində kitab vardı və şişmiş gözlərindən hiss olunurdu ki, oxumaqdan yorulub. O, Rauf Arifoğlu idi.

O zamanlar əlikitablı gənc görmək adi hal idi. Hamı mütləq nəsə oxuyurdu. Tələbələr də, müəllimlər də, şagirdlər də, hamı. Smartfonların icad edilmədiyi, tələbə hücrələrində televizorların olmadığı dövrdə kitab, jurnal, qəzet oxumaq həm maariflənmək üçün ideal vasitəydi, həm də vaxtı səmərəli keçirmək üçün.

Bu tanışlıqdan illər sonra Rauf Arifoğlunun imzasını şair Məmməd İsmayılın nəşr etdiyi, dövrün populyar jurnalı “Gənclik”də gördüm. Məqalənin sonundakı “Rauf Abbasov” imzasının kimə məxsus olduğunu mənə İbrahim dedi. Publisistik məqaləydi. İndiki terminlərlə desək, köşə yazısıydı. Məqalənin məzmunu beləydi ki, gənc məzun yol ayrıcındadır və ölkənin iqtisadiyyatını sarmış korrupsiya və rüşvətxorluq bataqlığına yuvarlanmaq istəmir, haqq-ədalətin, dürüstlüyün bərqərar olduğu mühitdə yaşamaq, işləmək istəyir.

O........

© Müsavat